Mijn eerste marathon

Walter in Berlijn, mijn eerste marathonJuli dit jaar schreven wij (Suzanne, Yvonne en ik) ons in voor de Unicef Rift Valley marathon in Kenia. Maar anders dan Suzanne en Yvonne had ik nog nooit een marathon gelopen. Zou ik het überhaupt wel leuk vinden? Is het wel iets voor mij? Ik was toch meer van de wat kortere afstanden (lees tot 21,1 km)? Het antwoord op deze vragen heb ik mijzelf op zondag 24 september in Berlijn gegeven. Het is zeker iets voor mij! Wat een kick! Wat een ervaring. Wat een emoties. Wat een magistrale afstand!

Het verhaal van mijn marathon

Elke marathon heeft zo zijn of haar verhaal. Zo ook die van mij. Als goede hardloper (mag je dat van jezelf zeggen?) gaf ik mijzelf meteen een pittig doel. Kan ik mijn eerste marathon onder de 3 uur lopen? Dat moet toch haalbaar zijn?

In juli ben ik dan ook vol bak aan de slag gegaan met 5 keer trainen per week. De al aanwezige conditie werd alleen maar beter. Op lage hartslag liep ik steeds sneller. De sub 3 uur marathon werd steeds realistischer.

Blessure…

Helaas kreeg ik 5 weken voor de marathon last van een Iliopesoas Tendinitis. Ofwel een overbelaste spier in mijn bovenbeen. De Ileopesoas zorgt er onder andere voor dat je je been kunt optillen. Wel een cruciaal ding bij het rennen, je benen optillen. Helaas ook een blessure die niet makkelijk te behandelen valt.

Hier kreeg ik wel een klap van. Ik baalde ontzettend. Het ging namelijk zo lekker en goed. De focus werd nu gelegd op herstellen, want die Berlijn Marathon wilde en zou ik rennen. Twee weken voor de marathon was de pijn weg, maar de blessure nog niet verdwenen. De laatste 2 weken nog intensief behandeld door de osteopaat en fysio. Door het verdwijnen van de pijn kreeg ik er wel meer vertrouwen in dat de marathon zeker zou gaan lukken. Alleen de doelstelling aanpassen.

Race day!

Mijn eerste marathon, halverwege24 september was het zover. Daar stond ik dan “Unter den Linden” tussen duizenden andere hardlopers. Erg emotioneel. De tranen stonden in mijn ogen. Om 09:15 uur viel het startschot en Walter zou Walter niet zijn als hij niet toch zou proberen om onder de 3 uur te rennen.

De avond van te voren nog met Suuz een schema gemaakt om te kijken welke tijden ik moest rennen om net onder de 3 uur te rennen. Suuz vroeg mij nog of dit wel verstandig was. Terugschakelen kan altijd nog.

Zo ging ik vol goede moed van start. De eerste paar kilometers had ik nog last van mijn blessure, maar door de adrenaline en het warm lopen verdween de blessure naar de achtergrond. Ik maakte mij meer zorgen over mijn natte sokken, blaren?? Het parcours was namelijk zeiknat. Het had hard geregend de nacht voor de marathon. De temperatuur was ideaal.

Op schema!

Tot 21 kilometer liep ik precies op een eindtijd van 03:00:00. Maar langzaam liepen de benen vol. Ik kreeg last van de weinige kilometers die ik de laatste 5 weken vooraf aan de marathon heb kunnen lopen. Tot 26 km hield ik het 3 uur schema nog vol, maar daarna dwongen mijn benen rustiger te gaan rennen. Ik trok het tempo niet meer. Wat een zware benen en dan moet je nog 16 kilometer…

En toen…

De focus kwam op de waterposten. Daar mocht ik van mijzelf even wandelen om te drinken om daarna meteen weer in ritme te komen. Zover je nog van ritme kunt spreken. Fijn dat er zoveel publiek is dat je naam schreeuwt en aanmoedigt en wat ontzettend fijn dat je geliefde dan op een cruciaal punt staat. Alleen haar blik geeft al rust!

Gefinisht!!

Mijn eerste marathon, gefinishtEn dan ren je opeens weer “Unter den Linden”. Je ziet de Brandenburger Tor en dan weet je dat het geen kilometer meer is. Opeens krijg je iets van vleugels. Je dwingt jezelf te genieten van de ambiance, van al die mensen. En dan zie je de finish. Je weet dat het gaat lukken om nog onder de 03:10:00 te finishen. Trots overmant je. Wow, Wally dat heb je toch maar geflikt in 03:09:44!

Hoe ik mij na de marathon voelde laat ik maar achterwegen. Alleen dat ik 3 dagen lang achteruit de trap af moest. Auw ;-).

Kenya here I come!

Nog geen uur na de finish dacht ik aan Kenia. Want zelfs met de pijn onderweg op mijn eerste marathon was ik ‘hooked’. En hoe mooi is het dan dat je je tweede marathon in de bakermat van de lange afstandlopers gaat rennen. En dan ook nog eens voor een ontzettend mooi doel, kinderen. Een week na mijn eerste marathon heb ik er helemaal zin in!

Denk je na dit verhaal, deze jongen heeft wel wat steun verdiend? Doneer dan via de knop ‘Steun Walter’ in de blauwe balk hieronder (ff scrollen). Mijn dank is groot!

BewarenBewaren

3 thoughts on “Mijn eerste marathon

  1. Jeetje Walter! Wat een mooi verhaal!
    En ja, ik herken ‘alles’ wat je schrijft: ik heb de dag daarvoor met een hernia de skeeler-marathon gereden. Met uitval in mijn rechter voet en enkel, niet handig op skeelers kan ik je vertellen. De sfeer eromheen ‘draagt’ je verder!
    Mijn doel was uitrijden en dat heb ik met tranen in de ogen gehaald in een bizar slechte tijd.
    Maar wèl de tijd genomen high fives te geven aan al die lieve supporters en even stoppen met skeeleren als er weer een opzwepende band muziek stond te maken! Klappen en uitrijdend heb ik ze gepasseerd :):)
    Volgend jaar maar weer.

    Jij hebt jouw missie volbracht met blessure en daardoor mindere voorbereiding.
    Diep respect!
    Ik volg je vast nog via deze weg!
    Groet,
    Frits

    Like

    1. Hallo Frits,
      wat leuk dat je reageert! Wat ontzettend knap dat je dan toch de skeeler marathon hebt volbracht. Wij stonden op het 39 km punt te kijken naar jullie! Wat een snelheden hadden die toppers en dan ook met zoveel op een kluitje….als dat maar goed gaat dachten wij.

      Veel sterkte met jou herstel. Hopelijk dat het voorspoedig gaat.

      Met sportieve groet, Walter

      Like

      1. Hoi Walter,
        De toppers gaan inderdaad bizar hard! Marathon binnen het uur!!!
        Daar meet ik me maar niet aan 😉

        Ik neem veel rust en hoop dat dat afdoende gaat zijn. Nu al zin in volgend jaareacties 🙂

        Ik had je startnummer in mijn hoofd en heb nog wat naar je gezocht om aan te moedigen, maar niet gezien…
        Wij volgden iemand via alle metro’s die zaterdag de skeeler-marathon èn zondag de loop-marathon deed. Daarvoor was jij veel te snel 🙂 Hij liep ruim 4 uur.

        Maar het weekend en het evenement was en is geweldig! Berlijn ademt het hele weekend sport en verbroedering!
        Succes met jouw blessure! En op naar Kenia!
        Hartegroet,
        Frits

        Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s