Blessureleed

Natuurlijk schoot het de afgelopen maanden wel eens door mijn hoofd: als ik mijn enkel maar niet verstuik. Of een been breek.  Of geblesseerd raak. En dan schoof ik die gedachte ook meteen weer weg; ik geloof er namelijk erg in dat je gedachten je werkelijkheid bepalen. Dus positief denken!

En dan is er toch die ene training. De eerste gezamenlijke training met Run2Forty2 nog wel (de trainingen die we dankzij de sponsoring en persoonlijke begeleiding van Sam van Run2Day mogen volgen. Zie ook de laatste blog van Suzanne). Die training kreeg ik tijdens het rennen steeds meer pijn in mijn linkerknie. Natuurlijk gaf ik hier eerst niet aan toe. knie‘Is niets, trekt wel weer weg’, dacht ik tegen beter weten in. Want hoewel ik zo’n gelukkige loper ben die -even afkloppen- bijna nooit last van blessures of pijntjes heeft, deze pijn kende ik wel! Vorig jaar heb ik een marathon gelopen op een schema waar ik in de voorbereiding nooit verder dan 14 kilometer hoefde te lopen. (voor diegene die hierin geïnteresseerd zijn: sportrusten).  Ik heb de marathon uitgelopen, dus het kan, alleen kreeg ik daarna last van mijn rechterknie. Diagnose:  Iliotibiaal frictiesyndroom, oftewel een lopersknie.  En nu….alle positieve gedachten ten spijt…neeeeh, niet m’n andere knie! En vooral: niet nu!

Rust

Want ja, bij een blessure geldt over het algemeen hetzelfde advies: rust. Bij een lopersknie geldt gedoseerde rust: de belasting verminderen en de afstanden inkorten zo ver als pijnvrij kan. En dat blijft op dit moment ergens steken tussen de vijf en de zeven kilometer. En daarnaast veel oefeningen doen om de spanning in de spieren af te laten nemen. Het positieve is dat ik wel kan/mag rennen, alleen jammer genoeg niet volgens het trainingsschema waar ik nu zo graag ‘los’ mee had willen gaan. Waar anderen nu langzaam richting trainingen van 20+ kilometer gaan, moet ik daar dus nog even geduld mee hebben…

blessure (2)
Oefeningen op de mat in plaats van rennen in de duinen….

Geduld

En hoe lastig is dat! Want er staat een marathon op het programma! En niet zomaar eentje. Niet eentje waarbij je denkt: ‘ach, dan loop ik wel een andere in het najaar ofzo’. Nee, déze marathon moet en zal gelopen worden. En ik heb nog vier en een halve maand te gaan. Bij mijn vorige lopersknie heb ik het een paar maanden rustig aan moeten doen. Ik hoop (en verwacht) dat het deze keer minder lang gaat duren.  Ik was er dit keer sneller bij, ben meteen naar fysio gegaan en kan nu al verder lopen dan toen in het begin. Positieve signalen en positieve gedachten!!

Druk

We hebben ons een paar maanden geleden ingeschreven voor de UNICEF Rift Valley Marathon en gaan die pas in mei 2018 lopen. We wisten: in de tussenliggende periode kan er van alles gebeuren.  Alleen gaan we, ik in ieder geval, er niet serieus vanuit dat we de marathon niet gaan rennen. We hebben onze reis betaald en zijn druk met de sponsorwerving. Die loopt lekker; we hebben er alle vertrouwen in dat we die school in Kenia kunnen gaan helpen met de opbrengst. Dat brengt ook een druk met zich mee: al die lieve familie, vrienden, kennissen en onbekenden die geld hebben gestort. Natuurlijk in de eerste plaats voor het goede doel, de kinderen in Kenia, maar ook voor ons. Voor mij. Zodat ik aan dit onvergetelijke avontuur kan deelnemen. En dan kan het toch niet zo zijn dat ik door een stom pijntje aan mijn knie niet mee zou kunnen lopen in mei?

Op naar Kenia!

Nee hoor, ik blijf er in geloven. Gelukkig is het nu gebeurd en niet in maart. En met de juiste begeleiding nu, word ik alleen maar sterker. Krijg ik een betere techniek. En een beetje rust op zijn tijd is ook niet slecht voor het lichaam. Ik zie eigenlijk alleen maar voordelen! Flink aansterken om straks in mei lekker fit die loodzware tocht te mogen gaan lopen. Daar ga ik voor. Op naar Kenia!

En op naar de 5000 euro!

Die marathon gaat dus gelopen worden! Daar doe ik heel erg hard mijn best voor. En hoewel het goed gaat met de sponsorwerving: ik heb de benodigde 5000 euro nog niet binnen. Dus: heb je nog niet gedoneerd, of heb je een lekkere meevaller gehad en wil je op de valreep van 2017 nog een goede daad doen? Doe dan via mijn actiepagina een donatie voor de kinderen in Kenia. Hoe fantastisch zou het zijn als ik 2018 kan beginnen met 4000 euro op de teller. Dan is dát gedeelte van het avontuur in ieder geval een zorg minder:-)

Dan wens ik jullie allemaal een fantastisch, gelukkig, sportief en gezond 2018 toe!

Yvon

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s