Eindelijk dan… back to my roots

Nog vier nachtjes en dan vliegen we naar Nairobi. Mijn geboortestad. De stad waar we voor we doorvliegen naar Eldoret nog op safari gaan. Een stad ver weg en toch voelt (de naam) zo vertrouwd. Hoe vaak heb ik die naam opgeschreven in het vakje ‘geboortestad’ van één of ander formulier? Of moeten uitleggen hoe het kan dat ik daar ben geboren? En nu zit ik zaterdag in het vliegtuig met bestemming Nairobi. Terug naar mijn geboortegrond. Voor Unicef.

Jeetje, wat kijk ik er naar uit zeg. Nu de drukte rond Bevrijdingspop achter de rug is (pffff heb op het moment het idee dat die marathon daarbij vergeleken een makkie gaat worden), begint het steeds meer tot me door te dringen dat het bijna zo ver is. En weer eldoret (2)natuurlijk kijk ik uit naar de marathon. Met gemengde gevoelens, dat wel. Want hoewel ik me prima heb voorbereid en denk er ‘klaar’ voor te zijn, kunnen we volgens Weeronline veel, heel veel regen verwachten. En voor zover ik weet is de Rift Valley ook niet een beetje gezakt onlangs. Dus nog steeds ijle lucht en hoogtemeters. En 42,2 kilometer is echt wel een eind rennen… Hoe ‘klaar’ kun je daar eigenlijk voor zijn? Ik zal het wel merken de 18e. Continue reading “Eindelijk dan… back to my roots”

Op reis met Haarlem rent voor Kenia

VeilinghamerDat mijn deelname aan de UNICEF Rift Valley Marathon een bijzondere ervaring ging worden, realiseerde ik me meteen toen ik de oproep op internet voorbij zag komen. Maar wat ik me toen echt nog helemaal niet realiseerde, was dat het bij elkaar halen van de 5000 euro aan sponsorgeld zo bijzonder zou zijn. Want wat hebben we mooie reacties en medewerking gekregen de afgelopen maanden. En ook al hebben we alle drie ons streefbedrag gehaald; het houdt maar niet op. Nu kunnen we bijvoorbeeld weer, dankzij een gulle sponsor, iemand op reis sturen! Continue reading “Op reis met Haarlem rent voor Kenia”

Blessureleed

Natuurlijk schoot het de afgelopen maanden wel eens door mijn hoofd: als ik mijn enkel maar niet verstuik. Of een been breek.  Of geblesseerd raak. En dan schoof ik die gedachte ook meteen weer weg; ik geloof er namelijk erg in dat je gedachten je werkelijkheid bepalen. Dus positief denken!

En dan is er toch die ene training. De eerste gezamenlijke training met Run2Forty2 nog wel (de trainingen die we dankzij de sponsoring en persoonlijke begeleiding van Sam van Run2Day mogen volgen. Zie ook de laatste blog van Suzanne). Die training kreeg ik tijdens het rennen steeds meer pijn in mijn linkerknie. Natuurlijk gaf ik hier eerst niet aan toe. knie‘Is niets, trekt wel weer weg’, dacht ik tegen beter weten in. Want hoewel ik zo’n gelukkige loper ben die -even afkloppen- bijna nooit last van blessures of pijntjes heeft, deze pijn kende ik wel! Vorig jaar heb ik een marathon gelopen op een schema waar ik in de voorbereiding nooit verder dan 14 kilometer hoefde te lopen. (voor diegene die hierin geïnteresseerd zijn: sportrusten).  Ik heb de marathon uitgelopen, dus het kan, alleen kreeg ik daarna last van mijn rechterknie. Diagnose:  Iliotibiaal frictiesyndroom, oftewel een lopersknie.  En nu….alle positieve gedachten ten spijt…neeeeh, niet m’n andere knie! En vooral: niet nu! Continue reading “Blessureleed”

Core business

m_201710209_Unicef Hardloopclinic Marko koers-174Al een tijdje stond op zondag 29 oktober met grote letters in mijn agenda: DEELNEMERSBIJEENKOMST UNICEF MARATHON. Tijdens deze bijeenkomst gingen we de andere deelnemers aan de Unicef Rift Valley Marathon ontmoeten én kregen we een training van niemand minder dan Marko Koers. Negenvoudig Nederlands kampioen op de 800 en 1500 meter en sinds kort Running ambassador van Unicef. Ik keek er al een tijdje naar uit en vandaag was het dan zover… Continue reading “Core business”

Statiegeldbonnetjes

statiegeldbonnetjeToen ik me inschreef voor deze marathon wist ik natuurlijk dat -om mee te mogen naar Kenia- ik 5000 euro moest inzamelen voor het project Football for Water. Alleen denk ik dat de adrenaline die op dat moment door mijn lijf gierde vanwege het feit dat dit wel weer een hele bijzondere en mooie marathon zou gaan worden, ervoor zorgde dat ik me niet helemaal realiseerde hoeveel geld dat eigenlijk is. Dat drong pas echt tot me door toen Suzanne, Walter en ik plannen zaten te maken over hoe we het benodigde bedrag bij elkaar zouden krijgen. Met zijn drieën 15.000 euro! En het liefste nog meer. Dat is best wel héél veel geld… Continue reading “Statiegeldbonnetjes”